Af en toe kwamen we andere fietsers tegen op de lange wegen in Montana en Wyoming. Meestal stapten we even af, en maakten een praatje met de tegemoetkomende reiziger. Een kort praatje meestal, waarin beleefdheden en tips werden uitgewisseld en beschrijvingen van de komende route werden gegeven (meestal kwamen de anderen uit de tegenovergestelde richting). Dan ging ieder weer zijns weegs. Soms hadden we van een eerdere ontmoeting al gehoord over de personen die erachter reden, en dat gold ook andersom. “Aaahh, jullie zijn dat Nederlandse stel waar meneer X het over had”. Een kleine fietsfamilie leek het af en toe.

De ontmoeting met Ken was wat memorabeler. We kwamen hem tegen net nadat we de Continental Divide overfietsten in Yellowstone National Park. Hij fietste noordwest, richting de pacific, wij zuidoost, richting Colorado. Ken Kifer fietste alleen, en had een ongewone uitrusting: hij had zijn fietstassen zelf gemaakt, en fietste met zonnecellen op zijn achterrek zodat hij zijn laptop altijd en overal kon opladen. Bovendien liet hij zich niet met een lullig praatje afschepen: Het was een hartelijke stormvloed van woorden, en het kostte ons moeite ons na een uur los te rukken. Een nieuwe beklimming wachtte tenslotte.

Hij waarschuwde ons goed uit te kijken met het autoverkeer op de lange rechte wegen. “Veel onervaren camper-chauffeurs en idioten” zo zei hij, en hij klaagde over het feit dat hij een kilometer voordat wij hem tegenkwamen de berm was ingedrukt door zo'n recreational vehicle.

Ken heeft zijn reis nog af kunnen maken. Hij kwam in augustus 2003 terug in Alabama, en werd een maand later aangereden door een chauffeur, onder invloed van drank en drugs, die net was vrijgelaten van een aanhouding wegens dronken rijden. Hij overleed de volgende ochtend.

Het is treurig dat Ken Kifer uiteindelijk werd geveld door wat hij het meest vreesde en haatte: het autoverkeer. Het is ook treurig dat ik pas net – bijna een jaar later - lees over zijn heengaan. Ken Kifer was geen man die je vergeet. Dat zal ik ook nooit doen.

Tubb prescribed the anti-depressants after a clearly-upset Bush stormed off stage on July 8, refusing to answer reporters' questions about his relationship with indicted Enron executive Kenneth J. Lay.
“Keep those motherfuckers away from me,” he screamed at an aide backstage. “If you can’t, I’ll find someone who can.”

Maar toch hoeft dat Bush' herverkiezing niet in de weg te staan: Amerikanen herkozen al vaker een mentaal instabiele president.

Veteran White House watchers say the ability to control information about Bush’s health, either physical or mental, is similar to Ronald Reagan’s second term when aides managed to conceal the President’s increasing memory lapses that signaled the onslaught of Alzheimer’s Disease.
It also brings back memories of Richard Nixon’s final days when the soon-to-resign President wandered the halls and talked to portraits of former Presidents. The stories didn’t emerge until after Nixon left office.

Wel allemaal republikeinen...